دیدید گفتم دعوا میشه ؟! نگفتم ؟ بالاخره بودجه عمرانی استانها چیزی نیست که نماینده ها بخواهند به همنی راحتی از کنارش بگذرند . حتی احمدی نژاد هم نتوانست به راحتی از این مسئله عبور کند و در نامه ای از نمایندگان خواست تا بودجه را عینا مانند آنچه که به مجلس ارائه کرده تصویب کنند اما شک و تردید نمایندگان همچنان پا برجا بود و دلیلش هم واضح است : نمی توان به فکر کشور بود و به فکر حوزه انتخابیه و انتخابات بعدی نبود ، اما می شود به فکر حوزه انتخابیه بود و به فکر اقتصاد کشور نبود !
بودجه های نیمه تمام عمرانی ، طرحهایی که گاه و بیگاه اینطرف و آنطرف کشور بیل و کلنگ می خورند و سالهای سال به خاطر کمبود اعتبارات یا افزایش تورم هر ساله نیمه تمام رها می شوند ، تعدادشان در کشور سر به فلک گذاشته است : 9000 پروژه نیمه تمام عمرانی ! بر اساس آمار ها نیز طول دوره تمام ساختن آنها از 9 تا 20 سال به طول می انجامد ! اما برای خلاص شدن از دست این همه خرج بی دلیل و این همه ضرر و زیان چه باید کرد ؟ احمد توکلی ، حسن سبحانی ، محمد خوش چهره ، الیاس نادران و عبداللهی و همفکرانشان در مجلس به این نتیجه رسیده اند که آنهایی را که مدت زمان زیادی تا پایان کارشان مانده به حال خود رها سازند و به دنبال طرحهای زود بازده باشند تا زودتر به بار بنشیند اما در این راه با مخالفت دولت و شخص رییس جمهور مواجه شده اند و همانطور که دکتر توکلی در صحن مجلس گفت در جلسه ای که با رییس جمهور داشتند ، دکتر احمدی نژاد اعلام کرده است که کمر همت بسته است تا تمام پروژه ها را به یک جایی برساند اما نمایندگان عضو کلوب توکلی و یارانش ، معتقدند ریس جمهور منطقا و عقلی نمی تواند در عرض یکسال این کارها را انجام دهد و قول تلاش برای انجام این کار هم مشکلی از اقتصاد کشور حل نمی کند این نکته و نکته بعدی که بودجه های استانی و نقش نمایندگان در تامین منابع مالی پروژه های استانی و تلاش آنها برای مفید و موثر بودن در حوزه انتخابیه و انتخابات دوره بعدی مجلس همه و همه دست به دست هم می دهد که عده ای موافق کسر اعتبار بودجه های عمرانی و عده دیگری نیز مخالف باشند اما دعوای امروز توکلی با حداد عادل و هیات رییسه از آن دعواهایی بود که بعد از دوران تحصن نمایندگان مجلس ششم در مجلس و دعواهای زمان مجلس اصلاحات دیگه دیدنشان برای ما خبرنگاران پارلمانی شده بود یک رویای دور ! چرا رویا ؟ این را نمی تونم بگم چرا ، ولی قیافه خبرنگاران پارلمانی بعد از هر دعوا ، دیدن داره . خوب هیجان داره دیگه ! من که دلم برای یک دعوای درست و حسابی تنگ شده بود و قیافه بچه ها امروز در مجلس همین را نشان می داد که هیجانهای دوران مجلس ششم چقدر در طول این چند سال جایشان در این مجلس خالی بوده !
توکلی و یارانش توانسته بودند در طول سه هفته تلاش در کمیسیون تلفیق به کاهش اعتبارات عمرانی دست پیدا کنند و امروز به خاطر اشتباه استراتژیک دکتر حداد عادل این تلاش سه هفته ای و عقده دیرینه کارشناسان اقتصادی همفکر دکتر سبحانی و توکلی داشت دوباره به باد هوا رفته و به گره دیگری تبدیل می شد و به همین خاطر هم بود که وقتی رییس مجلس گفت افزایش اعتبارات عمرانی کشور به میزان دو میلیارد دلار علاوه بر پیشنهاد دولت تصویب شده است ، دکتر توکلی به نحوی عصبانی شد که هیچ کس نمی تونست آرومش کنه و بلند خطاب به هیات رییسه داد میزد شما نمی فهمید ! شما نمی فهمید ! اما با آرامش همیشگی حداد عادل و مخدوش اعلام کردن نتایج رای گیری و با رای گیری دوباره همه چیز به خوبی و خوشی تمام شد ... باز هم در مورد نظرات این کلوب اقتصادی مجلس حرف دارم که سر مصوبه افزایش قیمت خودرو و واردات بنزین که قراره دوباره دعوا شه میگم !

پ.ن.1: از این تیم اقتصادی با فکر و هوشمند و قدرتمند و در عین حال مستاصل مجلس هفتم خوشم میاد ... زنده باد آقای مرکز پژوهشها ! ماشالله صلابت ! سلام ژنرال !
پ.ن.2: فشار کاری بر روی خبرنگاران پارلمانی همواره تو روزهای ابتدایی بررسی بودجه زیاد بوده . تو این سه سالی که من مجلس بودم ، هر سال یه نفر تلفات دادیم . امسال هم آقای روزنامه قدس کارش به بیمارستان کشید و از روز چهارشنبه تا حالا در سی سی یو است برای سلامتیش دعا کنید ...