در اولین جلسه سخنگوی دولت پس از افتتاح شبکه پرس تی وی داشتم تعداد لوگوهای رو میز سخنگو را می شمردم . غیر از بی بی سی که خارجی بود همه ایرانی بودند. خبر ، خبر جام جم ، واحد مرکزی خبر  ، باشگاه خبرنگاران ، پرس تی وی ، العالم و سحر . به یکی از خبرنگارها گفتم می دونم الان تو سازمان (صدا و سیما) چه خبره ! چعه کتک کاریهایی که سر برنامه ها نمیشه !
خوب حکایت کار موازی همینه دیگه ! سه هزار نفر از صدا و سیما می روند یک مراسم و یا یک جلسه دولت و یا مجلس را پوشش دهند . نمی دونی چقدر نیرو و وقت و هزینه استفاده میشه که هفت تا شبکه مختلف یک مطلب را پوشش دهند و فیلم بگیرند و گزارش کنند و چقدر خبرنگارهاش با هم دعوا کنند که تو چرا این گزارش را گرفتی من جا موندم و قس علی هذا ! و هر سال صدا و سیما اعتراض میکنه که بودجه سالانه اش کفاف خرج ها را نمیده .
تو مقدمه کتاب برنامه سازی تلویزیونی که اتفاقا از انتشارات سروش وابسته به صدا و سیما هم هست نوشته : (تو این کتاب نوشته و من مسئولیت این نوشته را بر عهده نمی گیرم ! ) دولتها و حکومتهای خودکامه که معمولا نمی توانند نظرات مخالف را بشنوند و ببینند سعی می کنند با ازدیاد رسانه هایی که درواقع خود بانی تشکیل همه آنها هستند ، جای چند صدایی را گرفته و از تریبونهای مختف تنها صدای خود را که یک صداست و لاغیر به گوش مردم برسانند ... نتیجه گیریش بر عهده خودتون ! ...