اون روزهای سیاه ، درست یکسال پیش یعنی 16 آذر ، روز پرواز آخر خبرنگاران شهید ، وقتی فراکسیون اقلیت مجلس دم از این می زدند که وزیر دفاع باید به خاطر این فاجعه استیضاح بشه و تمام تقصیرات را گردن وزیر می انداختند ، خبرنگاران دلشان را خوش کرده بودند که بالاخره پس از سالها هواپیما افتادن و تقصیرها را گردن خلبانان بیچاره انداختن ، مقصر مجازات میشه ولی ای دل غافل که اگه جای من بودی و می دیدی همین آقایون اقلیت بعد از سقوط هواپیمای آنتونف می گفتند سقوط هیچ هواپیمایی تقصیر وزیر دفاع و راه نیست و یواشکی بهت می گفتند همون پارسال هم نباید دنبال استیضاح می رفتیم ، دلت می خواست بشینی کف زمین و زار زار گریه کنی... به حال خودت ، خانواده هایی که هنوز پس از گذشت یکسال از این فاجعه باورشان نشده که دیگه بچه هاشون و همسرانشان نیستند و بعد به حال همه مردم !

پ.ن: کار دارم ، وقت ندارم ، مزاحم نشو ... کار دارم ، وقت ندارم ، مزاحم نشو ! اینها حرفهاییه که این روزها بچه ها زیاد از من می شنوند . خوب بابا جون انتخاباته دیگه !