این روزها تب فوتبال و البته فحش دادن به تیم ملی و علی دایی و میرزاپور و برانکو حسابی داغه . اما برای من که برخلاف تمام دخترهای دیگه (!) اصلا از فوتبال خوشم نمیاد این روزها فقط بازیها رابه خاطر جام جهانی بودنش میبینم ! و با دیدن این بازیها همش تو فکر بازی ایران مقابل امریکا تو جام قبلی هستم که ایران با گل استثنایی حمید استیلی و گل دوم مهدوی کیا از امریکا برد و شاید به نظرتون خنده دار بیاد ولی همش دارم این گل اول استیلی را با گل مارادونا در جام 1986 که مارادونا اون را با دست به دروازه انگلیس وارد کرد و به گل "دست خدا"معروف شد مقایسه می کنم اما با وجود اینکه بعضی ها با شنیدن این حرف خنده شان می گیره خیلی ها هم حق را به من می دهند که این گل را با گل مارادونا مقایسه کنم .
خسرو نقیبی در تاریخ سوم خرداد ۱۳۸۵ در ویژه‌نامه همشهری جوان می‌گوید: «از روزی که بازیکنان ایتالیا در میانه میدان زمین چمن به موسولینی سلام نظامی دادند تا روزی که که مارادونا دستی را که به انگلیس گل زد را «دست خدا» نامید، فوتبال را هیچ‌گاه از سیاست گریزی نبوده است» چه فرقی می‌کند، افلاطون انسان را موجودی ذاتن سیاسی می‌داند و بنا بر این گفته نفس کشیدن انسان هم از روی سیاست است.  یا به قول محمد قوچانی: «آرژانتینی‌ها پیروزی تیم خویش بر تیم ملی انگلستان را به اندازه فتح دوباره جزایر فالکلند مهم می‌دانند و هر گاه که در جام جهانی مقابل انگلیس حاضر می‌شوند خلسه‌ای عظیم از این رویارویی بدان‌ها دست می‌دهد».
در جام 1986 مارادونا با فرستادن توپ آرژانتین با دست به دروازه انگلیس انتقام جنگ چهارساله انگلیس با آرژانتین به خاطر اشغال جزایر فالکلند آرژانتین توسط انگلیس را گرفت اما استیلی با وارد گردن توپ ایران با سر به دروازه امریکا و بعد گریه ای که از شدت شوق داشت انتقام نمی گرفت ، نفرت خودش را نشان می داد و عظمت و قدرت ایرانیان در مقابل امریکا ...
البته با وجود اینکه آرژانتینی ها در انتقام بودن اون گل وفاق دارند ، ایرانیها اصلا به چنین مسئله ای نپرداختند اما احساسات مردمی نشان از این وفاق داشت تا جایی که به حمید استیلی بعد از اون بازی ، حمید گریان هم گفتند !  این گل را می توانید از اینجا ببینید و همچنین گل مهدوی کیا به امریکا

پ.ن.1: شنبه من خبرگزاری شیفت هستم و از قضا تمام بچه ها به خاطر اینکه نمی رسند بروند فوتبال را در خانه ببینند همه خبرگزاری تشریف دارند ... با این آقایان شر خبرگزاری که همینجوری فریاد و داد و بیداشان تا هفت طرف اونور تر هست ، خدا این بازی را برای ما به خیر بگذراند ! قابل توجه حسین و مسیب و کمیل و سجاد و یاشار ! نام فامیلشان را نمی آورم که آبروشون نره !